تبر بر دوش دارد ولیمــرا از ریشه میخواهدو مـن در تکاپوی تلاش برای بقاءتنم رفت اما جـــانم در قلب دانه ای خفته میان خــــــاکروزی جوانـه خواهم زدتــو تبردار و مـن چون درختولی تـــــو تبرت را زمین بگذارتا نگویند عشق مــُــرد u200du200d!!
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۴۰۲/۰۸/۲۹ ساعت 23:26 توسط « سعید »
|
برچسب:
نویسنده: شیوا رادمنش
تاريخ: چهارشنبه
8 آذر
1402 ساعت: 12:58